มรดกโลก
เทือกเขาชิระคะมิ ((ญี่ปุ่น: 白神山地 ชิระคะมิซันจิ) อังกฤษ:
Shirakami-sanchi) เป็นเทือกเขาที่ทอดตัวอยู่ตามแนวแบ่งเขตจังหวัดอากิตะและจังหวัดอาโอโมริ
บริเวณเทือกเขามีพื้นที่ประมาณ 1,300 ตารางกิโลเมตร
มียอดเขาที่สูงกว่า 1,000 เมตรเป็นจำนวนมาก ยอดที่สูงที่สุดคือ
ยอดเขามุคะอิชิระคะมิ มีความสูง 1,243 เมตร
รอบๆเทือกเขามีคนอาศัยอยู่มาเป็นเวลาช้านานแล้ว
และมีความผูกพันอย่างแน่นแฟ้นกับผืนป่าบีชที่พวกเขาถือว่าเป็นป่าศักดิ์สิทธิ์
ในปี พ.ศ. 2525(ค.ศ. 1982) มีการวางแผนก่อสร้างถนนบริเวณเทือกเขา
แต่เนื่องจากตามแผนนี้จะต้องตัดถนนผ่านใจกลางของเทือกเขา
ทำให้ถูกคัดค้านจากกลุ่มผู้อนุรักษ์ธรรมชาติ จนกระทั่งปี พ.ศ.
2526(ค.ศ. 1983) ได้มีการค้นพบนกหัวขวานดำสาย พันธุ์หายากในป่าบีช
และได้ยกสถานะให้เป็นอนุสรณ์ทางธรรมชาติ
งานด้านการอนุรักษ์จึงมีความสำคัญมากขึ้น
และแผนการก่อสร้างถนนก็ถูกยกเลิกไปในที่สุดในปี พ.ศ. 2532(ค.ศ.
1989)
มรดกโลก
เทือกเขาชิระคะมิได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่
17 พร้อมกับเกาะยะกุ ปราสาทฮิเมจิ และวัดโฮริว เมื่อปี พ.ศ. 2536
ที่เมืองการ์ตาเฮนา ประเทศโคลอมเบีย
ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
เป็นแหล่งที่เกิดจากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์หายากหรือสวยงามเป็นพิเศษ
เช่น แม่น้ำ น้ำตก ภูเขา
|
